1 พงศ์กษัตริย์ 2:42
—
42
王就差遣人将示每召了来，对他说：「我岂不是叫你指着耶和华起誓，并且警戒你说『你当确实地知道，你哪日出来往别处去，那日必死』吗？你也对我说：『这话甚好，我必听从。』
wáng jiù chāi qiǎn rén jiāng shì měi zhào le lái ， duì tā shuō ：「 wǒ qǐ bú shì jiào nǐ zhǐ zhe yē hé huá qǐ shì ， bìng qiě jǐng jiè nǐ shuō 『 nǐ dāng què shí de zhī dào ， nǐ nǎ rì chū lái wǎng bié chù qù ， nà rì bì sǐ 』 ma ？ nǐ yě duì wǒ shuō ：『 zhè huà shèn hǎo ， wǒ bì tīng cóng 。』
กษัตริย์ก็ทรงใช้ให้เรียกชิเมอีมาเฝ้าและตรัสกับเขาว่า “เราได้ให้ท่านปฏิญาณในพระนามของพระเยโฮวาห์มิใช่หรือ และได้ตักเตือนท่านแล้วว่า ‘ท่านจงรู้เป็นแน่ว่า ในวันที่ท่านออกไป ไม่ว่าไปที่ใดๆ ท่านจะต้องตายแน่’ และท่านก็ได้ตอบเราว่า ‘คำตรัสที่ข้าพระองค์ได้ยินนั้นก็ดีแล้ว’