หนังสือปัญญาจารย์ 6:2
—
2
就是人蒙 神赐他资财、丰富、尊荣，以致他心里所愿的一样都不缺，只是 神使他不能吃用，反有外人来吃用。这是虚空，也是祸患。
jiù shì rén méng shén cì tā zī cái 、 fēng fù 、 zūn róng ， yǐ zhì tā xīn li suǒ yuàn de yí yàng dōu bù quē ， zhǐ shì shén shǐ tā bù néng chī yòng ， fǎn yǒu wài rén lái chī yòng 。 zhè shì xū kōng ， yě shì huò huàn 。
คือมนุษย์คนใดที่พระเจ้าทรงประทานทรัพย์สมบัติ ความมั่งคั่งและยศฐาบรรดาศักดิ์ให้ จนสิ่งใดๆที่เขาปรารถนาสำหรับตัว จิตใจเขาก็มีครบไม่ขาดเลย แต่พระเจ้ามิได้ทรงโปรดให้เขามีอำนาจรับประทานสิ่งนั้นได้ คนนอกบ้านนอกเมืองกลับรับประทานสิ่งนั้น นี่ก็อนิจจัง และเป็นความทุกข์ใจอย่างร้ายแรง