中文圣经

Hioba 29

znane 0/187

yuē bó yòu jiē zhe shuō :

Hiob ciągnął swoją przypowieść i mówił:

wéi yuàn wǒ de jǐng kuàng rú cóng qián de yuè fèn , rú shén bǎo shǒu wǒ de rì zi 。

Obym był taki jak za dawnych miesięcy, za tych dni, w których Bóg mnie strzegł;

nà shí tā de dēng zhào zài wǒ tóu shàng ; wǒ jiè tā de guāng xíng guò hēi àn 。

Gdy jego pochodnia świeciła nad moją głową, a przy jego świetle przechodziłem w ciemności;

wǒ yuàn rú zhuàng nián de shí hòu : nà shí wǒ zài zhàng péng zhōng , shén dài wǒ yǒu mì yǒu zhī qíng ;

Taki, jaki byłem za dni swojej młodości, gdy tajemnica Boga pozostawała nad moim namiotem;

quán néng zhě réng yǔ wǒ tóng zài ; wǒ de ér nǚ dōu huán rào wǒ 。

Gdy Wszechmocny był jeszcze ze mną i otaczały mnie moje dzieci;

nǎi duō kě xǐ wǒ de jiǎo ; pán shí wèi wǒ chū yóu chéng hé 。

Gdy moje ścieżki opływały w masło, a opoka wylewała mi źródła oliwy;

wǒ chū dào chéng mén , zài jiē shàng shè lì zuò wèi ;

Gdy wychodziłem do bramy przez miasto i na rynku przygotowałem sobie miejsce.

shào nián rén jiàn wǒ ér huí bì , lǎo nián rén yě qǐ shēn zhàn lì ;

Widząc mnie, młodzi ukrywali się, a starcy podnosili się i stali.

wáng zǐ dōu tíng zhǐ shuō huà , yòng shǒu wǔ kǒu ;

Książęta przestawali mówić i kładli rękę na swoich ustach.

shǒu lǐng jìng mò wú shēng , shé tou tiē zhù shàng táng 。

Głos dostojników cichł, a ich język przylegał im do podniebienia.

便

ěr duo tīng wǒ de , jiù chēng wǒ yǒu fú ; yǎn jīng kàn wǒ de , biàn chēng zàn wǒ ;

Ucho, które mnie słyszało, błogosławiło mnie, a oko, które mnie widziało, dawało o mnie świadectwo;

yīn wǒ zhěng jiù āi qiú de kùn kǔ rén hé wú rén bāng zhù de gū ér 。

Bo wybawiałem ubogiego, gdy wołał, sierotę oraz tego, który nie miał pomocnika.

使

jiāng yào miè wáng de wèi wǒ zhù fú ; wǒ yě shǐ guǎ fù xīn zhōng huān lè 。

Błogosławieństwo ginącego przychodziło do mnie, a serce wdowy radowałem.

wǒ yǐ gōng yì wèi yī fu , yǐ gōng píng wèi wài páo hé guān miǎn 。

Przyoblekłem się w sprawiedliwość i ona mnie okryła. Mój sąd był jak płaszcz i korona.

wǒ wèi xiā zǐ de yǎn , qué zǐ de jiǎo 。

Byłem oczami dla ślepego, a nogami dla chromego.

wǒ wèi qióng fá rén de fù ; sù bú rèn shi de rén , wǒ chá míng tā de àn jiàn 。

Byłem ojcem ubogich, a sprawę, której nie znałem, badałem.

齿

wǒ dǎ pò bú yì zhī rén de yá chuáng , cóng tā yá chǐ zhōng duó le suǒ qiǎng de 。

I kruszyłem szczękę niegodziwca, a z jego zębów wydzierałem łup.

便

wǒ biàn shuō : wǒ bì sǐ zài jiā zhōng , bì zēng tiān wǒ de rì zi , duō rú chén shā 。

Dlatego powiedziałem: Umrę w swoim gnieździe, rozmnożę swoje dni jak piasek.

wǒ de gēn cháng dào shuǐ biān ; lù shuǐ zhōng yè zhān zài wǒ de zhī shàng 。

Mój korzeń rozciągnął się przy wodach, a rosa trwała całą noc na moich gałązkach.

耀

wǒ de róng yào zài shēn shàng zēng xīn ; wǒ de gōng zài shǒu zhōng rì qiáng 。

Moja chwała odświeżała się we mnie, a mój łuk odnowił się w mojej ręce.

rén tīng jiàn wǒ ér yǎng wàng , jìng mò děng hòu wǒ de zhǐ jiào 。

Słuchali mnie i oczekiwali, przyjmowali moją radę w milczeniu.

wǒ shuō huà zhī hòu , tā men jiù bú zài shuō ; wǒ de yán yǔ xiàng yǔ lù dī zài tā men shēn shàng 。

Po moich słowach już nie mówili, moja mowa kropiła na nich.

tā men yǎng wàng wǒ rú yǎng wàng yǔ , yòu zhāng kāi kǒu rú qiè mù chūn yǔ 。

Oczekiwali mnie jak deszczu, otwierali swe usta jak na późny deszcz.

使

tā men bù gǎn zì xìn , wǒ jiù xiàng tā men hán xiào ; tā men bù shǐ wǒ liǎn shàng de guāng gǎi biàn 。

Jeśli się śmiałem do nich, nie wierzyli, a światła mojej twarzy nie odrzucali.

wǒ wèi tā men xuǎn zé dào lù , yòu zuò shǒu wèi ; wǒ rú jūn wáng zài jūn duì zhōng jū zhù , yòu rú diào sāng de ān wèi shāng xīn de rén 。

Wytyczałem im drogę, siadałem na czele i przybywałem jak król wśród wojska, jak ten, który smutnych pociesza.

Sprawdź się z tego rozdziału

Szybki quiz z 10 słów.